Tag: Szlak długodystansowy

Ile kosztowała Was podróż na Grenlandię?

To pytanie padło wiele razy. Grenlandia jest drogim miejscem, noclegi, atrakcje, restauracja, bilety lotnicze – to jedno z najdroższych miejsc, w jakim byłam.

Loty kupowaliśmy w lutym, czyli pół roku przed wylotem na Grenlandię. Ze względu na pogodę na ACT i harmonogram naszej pracy to właśnie sierpień był optymalnym miesiącem na przylot do Kangerlussuaq.

Szukaliśmy połączenia w ściśle określonym okienku i cena biletów miała „mniejsze ” znaczenie, w odniesieniu do szeroko rozumianej logistyki. Dodatkowo mieliśmy przystanek w Kopenhadze- dwukrotnie i nie chcieliśmy spać na lotnisku, więc doszedł koszt noclegów i wyżywienia w stolicy Danii.

🔵LOTY

✈️Ryanair + Air Greenland Gdańsk- Kopenhaga- Kangerlussuaq Sisimiut- Nuuk – Kopenhaga- Gdańsk

🎒2×8 kg +1×20 kg + ubezpieczenie lotu łącznie 4410+5864 PLN=10 256 zł/2 osoby

🟣NOCLEGI

🛏1×nocleg w Kangerlussuaq ~600/2 osoby

🛏2x nocleg w Sisimiut ~ 1300 zł/2 osoby

🛏2x nocleg w Kopenhadze ~1300 zł/2 osoby

🫕Liofilizaty 36 szt. x 33 zł=1158/2 = 594 zł/osoba

🍬🍫Batony, kawa, suszone owoce, masło orzechowe- 300zł/2 osoby

🟢Ubezpieczenie firmy Warta (9 dni)300 zł/2 osoby

🟠JEDZENIE Przykładowe ceny dań w Sisimiut:

🍔 Burger z piżmowoła 180 kr ~ 102PLN

🍔 Burger z rybą 160 kr ~ 91PLN

☕️ Kawa 50 kr~ 28,5 PLN

🍺Piwo 65 kr~37 PLN

Bardzo Wam polecam hotel Søma i restaurację. Jedzenie jest pyszne, hotel jest położony wspaniale, widok z holu na zatokę i fjord, a widok z restauracji jest na te wszystkie zabytkowe domy.

Restaurant SØMA – Hotel SØMA https://share.google/nSyCmyqdwfKVyxova____________________________________

Łącznie ~ 16 000/2 osoby**

Bez pamiątek i przekąsek na mieście. Pewnie wydaliśmy na jedzenie, pamiątki w Kopenhadze i na Grenlandii 1000 zł/2 osoby, czyli przyjmijmy, że 10- dniowy wyjazd kosztował na głowę:

❗️💰8500PLN

❗️Waszym zdaniem dużo czy mało?

#Grenlandia #szeptypodroznicze #wydatkigrenlandia

Ostatnia prosta do Sisimiut, ostatnie kilometry na ACT,w mżawce, w chmurach, we mgle i całkiem sucho pod stopami. Niedowiary.

Mijamy ośrodek narciarski, gdzieś w tle widać domy, wychodzimy z dziczy i wkraczamy w cywilizację. Zupełnie nie wiemy czego się spodziewać po Sisimiut, dochodzimy do tablicy kończącej ACT. Nie mogę pohamować radości.

Po drodze mijamy grupkę z wycieczkowca, ktoś z nich zapytał: „przeszliście cały szlak „? A my z radością i uśmiechem od ucha do ucha odowiadamy: „tak, zrobiliśmy to”!

Za miastem trzyma się psy zaprzęgowe, przyglądamy się im, aż ku naszemu zaskoczeniu, wybiegają na powitanie małe psie szkraby, puchate kuleczki, wesołe i zadziorne. Spragnione człowieka, zabaw i mizianka. Głaszczę ich gęste futro, z trudem idziemy dalej, miałam ochotę zapakować je ze sobą 🐕🤩.

Im bliżej miasta, tym intensywniejszy zapach ryb, coraz więcej dźwięków, ludzi, bodźców- trochę to oszałamiające po tygodniu ciszy.

Oczywiście chcieliśmy coś zjeść, szukaliśmy czegoś z dobrą kawą i tak trafiliśmy do Cafe Sisimiut, do tajskiej knajpki,nie tego się spodziewaliśmy po nazwie, ale tajskie jedzonko wyborne.

W chatkach, w książce z informacjami o szlaku było kilka reklam, w tym hotelu Soma. Stwierdziliśmy, że to właśnie tam spędzimy 2 kolejne dni.

To jeszcze nie koniec tej opowieści, bo gdy jeden rozdział kończysz, następny się zaczyna. Grenlandia wciaż dawała nam mnóstwo wrażeń!

#act #grenlandia #discoverarticcirkle

Dzień 6. zaczynamy na grubo.

Gaz nam się kończy*. Maciej nie chce gotować nic a nic, liczymy, że ktoś zostawił gaz w następnej, ostatniej chatce na szlaku. Dlatego tym razem nie ma ani kawki gorącej, ani śniadania, na pocieszenie tylko racja żywnościowa. Szybkie ogarnianko z rana i marsz do chatki, do przejścia 10 km, mgła i podmokłe tereny nie ułatwiają drogi. Głodny Polak, to zły Polak i u nas nastroje mało wesołe, i te bagienka… to była naprawdę mokra trasa. Nasze miny tuż przed chatką… bosze, ja już chwilę wcześniej przeszłam na opcję skarpetki neopranowe plus sandały i bardzo chciałam zmienić obuwie na solidniejsze, bo już było mi zimno w stopy… gdy w końcu doszliśmy przez tundrę, bagna i krzaki, czułam się jak rozbitek, który trafia na bezludną wyspę.

Nasza wyspa była tą upgragnioną- wyspą z gazem. Uczta marzeń, po dwa dania na głowę! Termoforek na stopki, grzejemy się, odpoczywamy.Wychodzimy z chatki jak natchnieni, najedzeni, ogrzani- inni ludzie.

Dyskutujemy ile daje jedzenie, jak ważny to element na szlaku. Do Sisimiut zostało 22 km, przez najwyższe górki na trasie (o ironio). Krajobrazy są diametralnie różne od tych z początku szlaku, jest skaliście, podejścia konktetne. Czuć zmęczenie, kumulacja 6 dni robi swoje, pogoda coraz gorsza, moje achillesy śpiewają gorzkie żale, ale idziemy.

Natrafiliśmy na dobre miejsce noclegowe, cali mokrzy, rozbijamy namiot, przy rzece i kilka kilometrów od Sisimiut, jeszcze trochę oszczędzimy na grenlandzkich hotelach 😇.

Za to jutro będzie święto. Marzymy o owocach, bułce z masłem, o kawiarni, rozmawiamy co byśmy zjedli i tak zasypiamy, kiedy deszcz rozchulał się na dobre i mgła spowiła wszystko dookoła. * mieliśmy 1 butlę 400 g butlę z gazu. Kończyła się faktycznie, ale mieliśmy inny pogląd, czy gotować czy nie. On chciał mieć pewność, że gazu wystarczy na przygotowanie posiłków na dwa dni, a ja uważałam, że starczy spokojnie.

Oczywiście gazu schodzi więcej przy wietrze i ponieważ pogoda nas nie rozpieszczała, Maciek wolał wersję bezpieczną, a ja na nią przystałam.

#grenlandia #act #szeptypodroznicze

Piąty dzień. Czas pędzi.

Służy nam brak Internetu oraz sieci, nie wiemy co się dzieje na świecie i po prostu idziemy. Poranek wietrzny, Maciek robi śniadanie pod domkiem, w którym śpi grupa z Holandii. Śmiejemy i żartujemy z sytuacji na szlaku, pogadaliśmy o mokrych butach i tej mokrej niespodziance na dojściu do chaty, o tym jak się czujemy i w sumie jak nic już Ci nie przeszkadza.

Na dziś plan elastyczny- przejść tyle ile się da. Ostatnie dni w nocy padało dość mocno, prognoza pogody pokazuje, że dzisiaj może być podobnie i to nasz wyznacznik długości trasy.Jakby opisać ten dzień … może „nieskonczone przekraczanie rzek „. Pierwsze było łatwe dla nas, ale inna para stała na brzegu i kompletnie nie wiedziała co robić.

Przekroczyliśmy pierwsi rzekę, a potem kamień po kamieniu nawigowaliśmy ich do brzegu. ACT pod kątem przekraczania rzek jest bezwzględne, w tym roku poziom wody jest wysoki, nie zawsze zaznaczone kopczykami miejsca są najlepsze. Trzeba czytać rzekę. Wszyscy o tym piszą i mówią, a mimo to na szlak pchają się ludzie, którzy trzęsą się jak galareta idąc przez rzekę- a brak równowagi i stablizacji może skutkować nieplanowaną kąpielą. Oczywiście to się może zdarzyć każdemu, tylko czy wiesz co wtedy robić? Brzmi to okrutnie, ale naprawdę ACT jest tylko dla doświadczonych piechurów.

Idziemy olbrzymią doliną, rozciąga się przez kilkanaście kilometrów, to tutaj pierwszy raz zakładamy kapelusze z siatką na muszki. Te małe kreatury są tak upierdliwe, że nie ma skali by to opisać. Czuć zmianę aury i fakt zbliżania się do fjordu, jest wilgotno, chociaż ciepło i stąd spore zachmurzenie oraz zamglenie. Chowamy się w chatce Nerumaq, przerwa na kawę i posiłek, gdy my się już zbieramy do dalszej podróży, to holenderska ekipa kończy swój marsz. Próbujemy przejść przez rzekę w oznaczonym miejscu- nie da się- nurt wartki i jest głęboko, szukamy drogi z innej strony. To też powód dla którego szlak oznaczony jest jako 100 milowy (165 km), a nam wyszło ponad 170 km.

Kilka razy przekraczamy tego dnia rzekę, więc ja już chodzę w sandałach. Ta zimna woda, czyli krioterapia jest kojąca dla stóp, naprawdę to polubiłam. Na koniec dnia wpadam do wody i z trudem wychodzę, bo nurt wartki i nawet podwinięte spodnie są przemoczone powyżej kolana. Maciek mi pomaga się wygramolić i znajdujemy niedaleko idealne miejsce by się rozbić.

Robi się trochę nostalgicznie… wiemy, że jutro będziemy bardzo blisko Sisimiut, powoli żegnamy ACT i te nasze przygody na szlaku. Wydaje mi się to abstrakcją, tak bardzo przywykliśmy to tego życia. #Grenlandia #szeptypodroznicze #discoverarticcircle

Nie uwierzycie.

Zaplanowaliśmy „Rest day „.

Jak by wyglądał Wasz taki dzień? A jak wyglądał nasz, pewnie się domyślacie, że są pewne różnice. I

dziemy do Innajuattoq, na początek 300 metrów w górę. Rozgrzeweczka. Przydaje się poranny rozruch, bo pizga i ja ubrana na cebulę w 5 warstw. Przewodnik oferuje taki opis „to będzie dzień gór i jezior. Łatwo dostępna, najwyższa góra ma 450 m.n.p.m. Do wyboru macie dwie chatki nad czarujacym jeziorem” . Trasa 19 km. Brzmi wspaniale, prawda?

Paddy (autor przewodnika) bawi się z nami i myślę, że ma niezły ubaw czytając potem podobne relacje do moich. Widokowo cały dzień to uczta dla duszy, wieje, ale co tam- nie pada i ogólnie jest miło. Mało się zatrzymujemy, chcemy dojść do chaty i odpocząć, w końcu zrobiliśmy w 3 dni ponad 100 km, achillesy już to czują. Co ciekawe już nic nas nie boli od plecaków, zrosły się z nami. Nawet moje wystające obojczyki nie protestują, ciągle mówię do plecaka, że jest super i mu dziękuję. Idziemy, raz mokro, raz sucho, aż wchodzimy na teren rozlewiska 4 km przed chatką, co doprowadza mnie do stanu śpiewaczki disco polo. Bagna nadają rytm, a ja śpiewam takie bzdury, że ” malinowy mikrofon „byłby mój. Ubieram sandały i w bagnie po łydki idę do chatki, ACT znów pokazuje „moje drogie gąski, nigdy nie będzie za łatwo”. Bardzo nas cieszyło, że ten dzień miał tylko około 20 km.

Achillesy bolały mnie strasznie, ogarniałam nam spanko a Maciej gotował, widać już po nas, że te 4 dni dały nam w kość. Sen przyszedł wyjątkowo szybko.

#ACT #Grenlandia #discoverarticcircle #szeptypodroznicze

Trzeci dzień na ACT zaczął się łagodnie, pogoda ok, chociaż około 6 stopni o poranku, ciepłe śniadanie- owsianka z masłem orzechowym, bo plan znów ambitny- ponad 30 km do zrobienia. Nie myślcie, że krajobraz Grenlandii jest monotonny, zmiany widać z bliska i daleka. Raz podmokły tereny, innym razem skaliste podejścia, a do tego tundra wypełniona reniferami i ptakami. Zmierzamy do Ikkattooq, położonej pośród skał chaty.

Cała trasa przebiega przez wpisaną na listę UNESCO równinę, która jest obszarem dziedzictwa kulturowego Inuitów „między lodem i morzem”. To obszar na którym można znaleźć charakterystyczne schronienia, wyposażenie rdzennej ludności oraz groby. To Dziedzictwo ma ponad 4500 lat i cieszę się, że mogliśmy w Sisimiut zobaczyć jak wyglądało to północne życie zrekonstruowane w muzeum- fascynująca podróż w czasie. Renifery biegają dookoła nas, obwąchują nasze zapachy, obserwują, a my idziemy dziarsko i pewnie- bo droga sucha!

Spotykamy pierwszego człowieka na szlaku idącego w przeciwnym kierunku- krótka pogawędka, omówienie stanu szlaku i głodni wypatrujemy chatki. Gdy w końcu ją ujrzelismy i naprawdę myślisz, że to blisko, okazuje się, że to 3 km! Percepcja odległości jest na Grenlandii totalnie zaburzona, wzrok odpoczywa i głowa też, a reszta … sztuka cierpnienia. Każdy postój przy chatce to przerwa , czasami nawet godzinka, ale warto, bo kolejne naście kilometrów przed nami.

Oczywiście ludzie się nas pytają- idziecie dalej,do następnej chatki? Jop. Reakcje są podobne- podziw, bo to naprawdę duży wysiłek zrobić przez kilka dni więcej niż 20 km z tymi plecakami.

Mijamy wiele wspanialych miejsc do rozbicia się, ale jest cel i pokusa, musi zostać tylko pokusą. Kierujemy się na obejście dużej rzeki, do ktorej zrobiono nowy most Itinneq, aby do niego dojść błądzisz po rozlewisku. Wspaniale, że mamy oficjalny ślad GPS, bez niego to wielokilometrowy labirynt na bagnie. Nawet z tym śladem szukasz najlepszej suchej drogi, a i tak trzeba pokonać strumienie i znowu wszystko mokre do kolan.

Tuż za mostem ma być chatka Equalugaarniarfik, zaczyna padać i grząźniemy w bagnie. Jesteśmy zmęczeni, a na dokładkę od mostu zabieramy 5 litrów wody, bo podobno nie ma jej przy chatce. Pada, wieje, jest okropnie. Marudzimy sobie, kto postawił chatę w tak beznadziejnym miejscu! Nie doceniamy widoku na fjord, za to szybko rozbijamy namiot. Uf. Na dziś wystarczy.

Podchodzi do nas Dziewczyna i mówi, że woda jest kawałek za chatką (myśli w głowie, to po co targaliśmy pod górę dodatkowe 5 kg???)zaprasza, żebyśmy się ugrzali w środku, ale odpuszczamy- jeszczenie wiemy, że ona i jej cała grupa staną się wspaniałymi kompanami na szlaku. Najważniejsza decyzja na jutro- wstajemy jak się wyśpimy, ach i to są wakacje!

#ACT #Grenlandia #discoverarticcircle

Po pierwszym dniu mieliśmy różne myśli.
W nocy nie było zbyt ciepło, a na widok kompletnie mokrych butów nie byłam szczęśliwa.

Mokre skórzane buty są zimne i śliskie, odechciewa się je zakładać. Wczoraj miałam skarpety z goretex, ale woda nalała się do nich z góry i cały czar prysł. Nie zdążyły wyschnąć przez noc w śpiworze, dlatego stwierdziłam, że czas na wortexy- stary sprawdzony sposób, czyli skarpety i worki lub siatki. Maciek wybrał inną metodę: „chodzę-wyrzymam- zakładam na nogi ” i tak do skutku. Tylko jest mały szkopuł, chodząc nieustannie po bagnach but nasiąka logarytmicznie wodą, nie schnie nic a nic.

Na poprawę nastrojów mieliśmy ładną pogodę i umówiliśmy się na lunch przy następnej chatce Katiffik. To punkt z którego, jeśli ma się szczęście, można popływać canoe do Canoe Center, oddalonej o 20 km chaty, największej ze wszystkich- z toaletą i ładowarką oraz wieloma łóżkami piętrowymi.

Szczęśliwi z powodu słońca, nic więcej nie potrzebowaliśmy, ale trudy wczorajszego dnia los postanowił zrekompensować zbliżającym się canoe. Nie wyobrażacie sobie mojej ekscytacji i okrzyku „ktoś płynie!”, małe marzenie, że będziemy tymi szczęśliwcami nabierało mocy. Pogoda była wymarzona by zacząć wiosłować po najczystszym jeziorze, jakie widziałam. Krystaliczna woda, brak wiatru i szaleńczo piękne widoki na Grenlandzkie skały, a my pośrodku tego wszystkiego. Woda jest tak czysta, że widać dno na głębokości 20 metrów, to wręcz przerażające. Można dostrzec wiele szczegółów- kamienie, szczątki zwierząt, rośliny i zmieniające się dno. 4 godziny błogiego pływania w takim słońcu, że miałam objawy przegrzania – potworny ból głowy, a wczoraj 5 stopni i deszcz, gdy dziś 18 i upał, takie to właśnie grenlandzkie lato.

Rozbilismy się na końcu jeziora w słońcu, doceniając wycieczkę canoe. Może nie będzie tak źle…?

#ACT #Grenlandia #szeptypodroznicze #discoverarcticcircle

Nasz pierwszy dzień na szlaku był chrztem bojowym.

Po wygodnej nocy w ciepełku i śniadaniu na Old Campie w Kangerlussuaq, wyruszyliśmy w drogę, w deszczu, niczym nie zrażeni rozpoczęliśmy oficjalnie ACT. Pierwsze wrażenia na Grenlandii konfrontują Ciebie-małego człowieczka, z tym co na największej wyspie świata jest zwykłą codzienniścią – surowy krajobraz, ogromne ściany skał, wielkie fiordy i bezkres, ten bezkres oszałamia. Przed tobą setki kilometrów bez domów, sklepów, infrastruktury.Każdy mijający nas samochód nam macha i przez ok 10 km idziemy asfaltem, żeby odbić w boczną drogę , na której spotykamy myśliwych na quadach życzących udanego wypadu.

Szlak jest oznakowany kopczykami z czerwonym półkolem, gdy pierwszy pojawia się czujemy ekscytację, że wchodzimy w arktyczną tundrę. Jeszcze nie wiemy , co to oznacza.

Naszym pierwszym przystankiem jest Hundesø, rozwalona przyczepa, która kiedyś służyła myśliwym za bazę. Oczywiście w przewodniku to miejsce „nadaje się do spania „, to ja Wam powiem, eeee …. lepiej nie. Wygląda jak idealna sceneria z horroru. Jest tam syfiaście, mokro, brakuje drzwi, no czasy świetlności minęły. Dla większości to punkt ostateczny pierwszego dnia na ACT, a dla nas krótki przystanek na posiłek, chwila bez plecaka i wytchnienie od deszczu.

Czytamy co dalej nas czeka, niewinne przejście pomiędzy dwoma jeziorami, woda może sięgać kolan. Tiaaa. Jasne. Przez chwilę zastanawiamy się, czy obejść jezioro, ale skoro tylko do kolan wody, to idę na pewniaka…. tylko przez 3 sekundy , kiedy wodę mam do połowy uda i krzyczę do Maćka „f@#$% jak głęboko, o boszeeee zapadam się „. Żarty się skończyły. Z impetem próbowałam wyjść z tej wody, odpychając się kijkami. Trzeba było się rozebrać, a tak wylewamy wodę z butów, wyrzymamy skarpety i patrzymy na siebie z przerażeniem- to dopiero pierwszy dzień, a my już kompletnie przemoczeni. ACT ochrzciło nas i pokazało, że „ziomeczki, to dopiero początek tej gry”.

Po 34 km tego dnia, po 12 h marszu z 18/20 kg plecakami, rozbijamy namiot, zmęczeni i mokrzy. Piękny początek, idealny sprawdzian na start… Czyż nie?

#ACT #Grenlandia #szeptypodróżnicze